Pjotr Schelling
Ik ben Pjotr Schelling, fotograaf, auteur en oprichter van de Fotografie Community. Vanuit huis help ik dagelijks honderden gepassioneerde amateurfotografen in Nederland en Vlaanderen om beter te leren kijken. Niet met droge theorie, maar door te doen, te delen en elkaar scherp te houden. Hoe ik daar terecht ben gekomen, begon met een cameraatje dat in mijn broekzak paste.
Het begon in 2006 met een compactcamera
Mijn eerste camera had ik in 2006. Ik zat toen nog op de basisschool en het was een kleine Samsung compactcamera, van het soort dat je nu nauwelijks meer tegenkomt. Ik nam hem overal mee naartoe. Schoolreisjes, dagjes uit, verjaardagen en natuurlijk de vakanties. Ik fotografeerde niet omdat ik fotograaf wilde worden, maar omdat ik wilde vasthouden wat ik zag. De belangstelling voor fotografie zit dus al heel lang in mij, en dat verklaart waarschijnlijk waarom ik er uiteindelijk mijn vak van heb gemaakt.
Een jaar rechten en toen de knoop doorgehakt
Na de middelbare school ben ik rechten gaan studeren aan de Juridische Hogeschool. Een typische studie die je kiest als je nog niet weet wat je wilt gaan doen, en dat was bij mij precies het geval. Na een jaar wist ik het wel. Ik koos voor een opleiding in film en fotografie, en specifiek voor de studie Toegepaste Fotografie en Beeldcommunicatie (HBO) aan de Nederlandse Academie voor Beeldcreatie. Die keuze was bewust: de NAVB is praktisch en beroepsgericht, en richt zich op toegepaste fotografie. Ik wilde een vak leren, geen vrijblijvende kunstopleiding volgen.
In 2021 ben ik afgestudeerd. Wat ik er vooral leerde is de taal van het beeld: waarom een compositie werkt, wat een kader wel en niet vertelt, en hoe onze hele beeldcultuur is opgebouwd en waar die vandaan komt. Die kennis zit tegenwoordig onder alles wat ik uitleg, ook als ik het met iemand over iets simpels als sluitertijd heb.
Van trouwfilms naar meer dan honderd bruiloften
In 2016, nog voordat ik aan mijn studie begon, ben ik trouwfilms gaan maken. Dat was mijn eerste echte betaalde werk in beeld. Gaandeweg verschoof dat naar fotografie, en uiteindelijk heb ik meer dan honderd bruiloften gefotografeerd.
Bruiloften zijn een harde en eerlijke leerschool. Je hebt één kans, je hebt geen regie over het licht, de locatie of het tempo, en je werkt met mensen die je die ochtend voor het eerst ontmoet. Je moet vooruit kunnen denken, snel beslissen en tegelijk onzichtbaar blijven. Daar heb ik bovendien heel veel geleerd over de werking van camera’s en flitsers, kennis die ik nu doorgeef. Tegenwoordig fotografeer ik geen bruiloften meer, maar dat anticiperen, dat zien aankomen van een moment net voordat het er is, gebruik ik nog elke dag.
Hoe de Fotografie Community ontstond
Tijdens mijn studie werkte ik met een businesscoach. Hij bood zijn klanten een eigen online platform aan, en dat idee liet me niet los. Niet losse producten verkopen, maar een plek bouwen waar mensen blijven, elkaar tegenkomen en samen verder komen. Dat is de directe aanleiding geweest om in 2020 de Fotografie Community te starten.
De timing bleek gunstig te zijn. Kort na de start zaten we midden in de coronacrisis en merkte ik hoeveel behoefte er was aan goede online trainingen over fotografie. Mensen zaten thuis, hadden een camera in de kast liggen en wilden er eindelijk iets mee. De club maakte een vliegende start, ook al waren we in die eerste periode volledig beperkt tot online activiteiten.
Wat begon als een online platform is inmiddels uitgegroeid tot een van de grootste fotoclubs van Nederland, met honderden betalende leden en meer dan dertigduizend mensen die een van mijn cursussen hebben gevolgd.
De leden maken de club
Het belangrijkste in de club ben ik niet. Dat zijn de leden. Ik vind het essentieel dat ze elkaar helpen en inspireren, en dat zie ik elke dag terug op het platform. Iemand plaatst een foto, een ander geeft er onderbouwde feedback op, en een derde pikt daar weer iets uit op voor zijn eigen werk. Die synergie is precies waar het om draait, en ze zorgt ervoor dat mensen doorgaan op momenten dat ze anders waren afgehaakt.
Mijn rol is het bouwen van het kader daaromheen, volledig vanuit huis. Twee keer per maand nieuwe foto-opdrachten. Persoonlijke feedback op ingestuurd werk. Het Fotocafé, ons ledenwebinar waarin ik fotografen interview over hun werk en hun keuzes, met gasten als Ronald Rozema, Hans Avontuur, Andrea Gulickx, Bert Verhoeff en vele andere bekende namen. Fotowandelingen door heel Nederland en daarbuiten, van de Marker Wadden en de Schoorlse Duinen tot Deventer en Monschau. Daarnaast geef ik workshops en een-op-een coaching.
Twee boeken over fotografie
Uit dat lesgeven zijn twee boeken voortgekomen, allebei omdat ik dezelfde vragen te vaak hoorde terugkomen.
Het Praktijkboek Camerabediening schreef ik als naslagwerk bij mijn vierdaagse cursus camerabediening. Cursisten gaven aan dat het tempo hoog lag en vroegen om de stof rustig terug te kunnen lezen. In 76 pagina’s behandel ik de belichtingsdriehoek, de programmastanden, autofocus, beeldstabilisatie, kleurtemperatuur, het histogram, flitsen en HDR, met veel voorbeelden uit de praktijk en duidelijke illustraties. Geschikt voor alle merken digitale camera’s, en inmiddels uitgebreid met vijf extra hoofdstukken. Het is het boek dat je er jaren later nog bij pakt zodra je in het veld tegen iets aanloopt.
Foto’s die Spreken, met als ondertitel “Zo maak je foto’s van betekenis”, verscheen in mei 2024 en gaat over iets heel anders. Niet welke knop je waar indrukt, maar wat je eigenlijk wilt vertellen. Het boek behandelt emotionele connectie, semiotiek en het gebruik van symboliek, en manieren om je ideeëncreativiteit op gang te brengen. Voor dit boek sprak ik met fotografen als Bert Verhoeff, Michiel Heijmans, Astrid Verhoef en Marjolein Lensink-Neijzing, van wie ook werk in het boek is opgenomen, net als van Erik Kessels. In 130 pagina’s kom je dichter bij een antwoord op de vraag waarom de ene foto je diep raakt en de andere nauwelijks opvalt.
Mijn eigen werk
Mijn eigen fotografie is de afgelopen jaren verschoven naar straatfotografie. Soms met de focus op vormen in het alledaagse en soms met een wat meer contemplatieve aanpak. Daar zitten elementen in van Provoke, de Japanse stroming uit de jaren zestig met zijn ruwe korrel, hoge contrast en losse kadrering, al zou ik mijn werk niet puur zo willen noemen. Wat me daarin aanspreekt is vooral het gevoel voor nostalgie en ambacht. Een echte foto van Pjotr Schelling hoeft niet perfect te zijn om te kloppen, en niet alles hoeft verklaard te worden.
Prijzen heb ik nog niet veel gewonnen, en dat is ook nooit mijn doel geweest. Wel merk ik dat mijn dienstbaarheid aan de fotografiegemeenschap opvalt. Zo werk ik samen met een importeur van fotografieapparatuur en was ik in 2025 te gast als lokale gastspreker bij Kiek Veldhoven.
Naast de camera
Buiten de fotografie ben ik fanatiek wielrenner. Vroeger reed ik veel wedstrijden, tegenwoordig vooral recreatief, al blijft de behoefte om mezelf een doel te stellen. Dat is dezelfde motor die me in de fotografie drijft: gestructureerd oefenen, jezelf meten en accepteren dat vooruitgang traag gaat maar wel komt. Precies wat ik ook van de leden van de club vraag.
Wat ik wil betekenen
Fotografie is voor mij nooit alleen techniek geweest. Het is een manier om anders te kijken, momenten vast te leggen en verhalen te vertellen. Mijn doel is dat zoveel mogelijk gepassioneerde amateurfotografen dat gevoel terugkrijgen of voor het eerst ontdekken, en dat ze daarbij niet alleen staan.
Pjotr Schelling.